Historia

W latach 70 i 80– tych istniało duże zapotrzebowanie mieszkańców Radomia na kulturę. Znaczącą rolę odgrywały wówczas instytucje do tego powołane. Pozwalały rozwijać swoje zainteresowania, realizować pasje, były miejscem spotkań i atrakcyjnego spędzania wolnego czasu. Nic więc dziwnego, że mieszkańcy Radomia szczególnie ciepło przyjęli wiadomość o budowie w mieście nowego obiektu. Prace  rozpoczęto w 1978 roku wg projektu z 1964 roku  mgr. inż. architekta  J. Śliża i mgr. inż. R. Stępnia. 

Amfiteatr lata 80-te

Amfiteatr lata 80-te

Miejski Ośrodek Kultury „Amfiteatr” został wybudowany wspólnymi siłami mieszkańców osiedla i załóg radomskich zakładów pracy w czynie społecznym na terenie parkowym w dzielnicy „Obozisko”.  Finansowo wsparły budowę ówczesne władze, a swój niemały wkład miały radomskie przedsiębiorstwa budowlane, które wielokrotnie wykonywały roboty  nieodpłatnie lub po niższych cenach. Oddany do użytku z początkiem 1980 r. Miejski Ośrodek Kultury, zmienił wkrótce swoją nazwę na Radomski Ośrodek Kultury i pełnił nadrzędną rolę środowiskową nad istniejącymi już wtedy:

Domem Kultury „Idalin”, ul. Bluszczowa 4/8

Domem Kultury „Obozisko”, ul. Śniadeckich 2

a wkrótce nad Klubem Środowisk Twórczych „Łaźnia”, ul. Żeromskiego 56.

Pierwszym dyrektorem do 1991 r. była nieżyjąca już Maria Molga. Jej zawdzięczamy dobry start placówki, skompletowanie kadry i określenie początkowych  działań. Maria Molga  zainicjowała formy artystyczne, z których niektóre towarzyszyły placówce przez długie lata. Jej osobowość, charakter i stosunek do innych – sprawiły, że do dziś wspominają ją z sympatią jej przełożeni i pracownicy.

Pod koniec lat 90– tych władze miasta opracowały wstępny plan rozdzielenia placówek.

Uchwałą Nr 93/90 Rady Miejskiej w Radomiu z dnia 20 grudnia 1990 r. Radomski Ośrodek Kultury z siedzibą w Radomiu, ul. Parkowa 1 z dniem 31 grudnia 1990 r. został zlikwidowany. Likwidacja nie obejmowała wyodrębnionych organizacyjnie:

1/ Domu Kultury „Idalin”

2/ Domu Kultury „Obozisko”

3/ Klubu Środowisk Twórczych „Łaźnia”

Dom Kultury „Amfiteatr” z dniem 1 stycznia 1991 r. stał się samodzielną placówką upowszechniania kultury, a kierowanie placówką do 1994 r. powierzono Krzysztofowi Głogowskiemu. Wkrótce jednak wrócono do starej formuły.

Uchwałą Nr 161/95 Rady Miejskiej w Radomiu z dnia 29 czerwca 1995 r. połączono prowadzące działalność na terenie miasta Radomia instytucje kultury pod nazwą  Dom Kultury „Obozisko” i Dom Kultury „Amfiteatr”, tworząc jedną instytucję kultury pod nazwą Miejski Ośrodek Kultury „AMFITEATR”. Nowa placówka miała działać od 1 października 1995 r. na podstawie statutu, który określał jej zakres obowiązków czyli realizację zadań w dziedzinie edukacji, promocji i prezentacji wartości kultury i sztuki oraz w zakresie rozwoju amatorskiego ruchu artystycznego.

Dyrektorem  Miejskiego Ośrodka Kultury „Amfiteatr” została Donata Trojanowska. Funkcję tę pełniła przez 11 lat.

Znaczącym walorem placówki, różniącym ją od innych w mieście, była duża, przykryta dachem, scena plenerowa i układ amfiteatralny z  6000 miejsc do siedzenia. Obiekt nawiązywał  swoją sylwetką  i nazwą do form starożytnych, głównie antycznych budowli rzymskich, przeznaczonych na igrzyska i widowiska. W dobie kultury masowej takie rozwiązanie architektoniczne było wyjściem naprzeciw ogólnie przyjętym celom i zadaniom, stawianym wówczas przed kulturą.

Amfiteatr w 2010 roku

Amfiteatr w 2010 roku

W przypadku radomskiego amfiteatru  dodatkowym atutem była infrastruktura miejsca.  Od ulicy Śniadeckich  funkcjonował z powodzeniem  Dom Kultury „Obozisko”, oddany do użytku w 1966 r., natomiast od ulicy Parkowej – Dom Kultury „Amfiteatr” (z czasem zmienił swoją nazwę).

Takie usytuowanie tych dwóch obiektów upowszechniania kultury, z miejscem na wypoczynek i rekreację (park spacerowy),  sprzyjało organizacji dużych imprez plenerowych. Przedsięwzięcia maksymalnie wykorzystujące te walory odbywały się w ciepłych miesiącach roku, kiedy aura pozwalała uczestniczyć w tak zwanej kulturze „pod gołym niebem”.

Od początku funkcjonowało zadaszenie sceny. Z biegiem lat  forma ta okazała się jednak zbyt ciężka, powodowała osadzanie się i pękanie budynku głównego. Komisyjnie w 1997 r. została podjęta  decyzja o rozbiórce dachu. Od tamtej pory radomski amfiteatr funkcjonował bez zadaszenia sceny.

Jednym z zadań „Amfiteatru”  była integracja środowiska lokalnego. Miejsce takie jak amfiteatr ze swoją okolicą nadawało się do tego najlepiej. Popularne stały się festyny, pikniki i biesiady , gdzie przy wspólnej zabawie spędzali ze sobą czas mieszkańcy z Radomia i okolic. Dorośli i młodzież oglądali wystawy, słuchali koncertów, dzieci brały udział w konkursach, a wszystkim udzielała się atmosfera zabawy. Życie kulturalne kwitło, a frekwencja  cieszyła  organizatorów.

Amatorski ruch artystyczny spełniał zawsze w „Amfiteatrze” rolę znaczącą i poświęcano mu wiele uwagi. Kształcił młodych ludzi, adeptów sztuki, przybliżał im warsztat pracy, dawał upust ich młodzieńczym pasjom i fascynacjom. To z kolei było kluczowym elementem w tzw. wychowaniu przez sztukę i do sztuki. Młodzi ludzie nabierali wrażliwości, zaczynali doceniać wartości dotąd nieznane, a co za tym idzie – niezauważalne, uczyli się oceny estetycznej i wypracowywania własnego zdania na dany temat. Mieli możliwość obcowania ze sztuką, kontemplowania jej, szukania i odnajdywania własnych gustów.

Koncert Big bandów w Amfiteatrze 14.10.2010

Koncert połączonych Big Bandów z Radomia w Amfiteatrze - 14.10.2011

Ogromną rolę w tym procesie edukacji spełniał instruktor. To on kształtował  ich postawy, przekazywał wiedzę w sposób czytelny i jasny, umiał zainspirować, zachęcić i pokochać daną dziedzinę sztuki. Dlatego podkreślam trudną  i odpowiedzialną pracę instruktorów, którzy przez 30 lat istnienia  Amfiteatru wykształcili całe rzesze dzieci i młodzieży. Część z nich, zafascynowana kulturą, kontynuowała naukę w średnich czy wyższych szkołach artystycznych, inni udział w zajęciach potraktowali jako epizod młodzieńczego życia.

Dorosłym to miejsce dawało możliwość prezentacji własnej twórczości, wielokrotnie skrywanej przed innymi. Instruktorzy organizowali wystawy, przeglądy, wieczory poetyckie i udzielali instruktażu. Placówka stawała się dla nich ostoją, miejscem, w którym ktoś docenił ich pracę, zauważył talent. Tu mogli miło i pożytecznie spędzić czas, spotkać się z miłym przyjęciem, tu tętniło ich drugie, a nawet trzecie, obok zawodowego i osobistego –  życie.

W 2006 r. placówka została odznaczona medalem BENE MERENTI CIVITAS RADOMIENSIS, który przyznawany jest w uznaniu wybitnych zasług dla rozwoju miasta.

 

Tekst pochodzi z monografii pt. „30 lat Miejskiego Ośrodka Kultury „Amfiteatr” w Radomiu 1980-2010″. Monografię przygotowała Elżbieta Raczkowska


Wpisz komentarz